Opuszczone dwory

Wycieczka fotograficzna trasą Ślubowo, Słończewo, Koźniewo, Smolechowo przyniosła kolejną porcję zdjęć. Tym razem były to stare i poza jednym, opuszczone dwory.

Dwór w Ślubowie. Prawdopodobnie jeden drewniany, drugi częściowo murowany, wystawiony przez Aleksandra Sędzimira w połowie XIXw., dzisiaj odrestaurowany w rękach prywatnego właściciela.

Dwór w Słończewie koło Szyszek. Dwór został wybudowany w I poł. XX wieku. W roku 1905 właścicielem miejscowego majątku był Konstanty Ostrzeniewski. W latach 30-tych XX wieku posiadłość należała do Lucjana Rosskowskiego. Tuż przed rozpoczęciem II Wojny Światowej dwór należał do rodziny Rosłońców. Po zakończeniu działań wojennych dwór pozostawał w posiadaniu rodziny Dębskich. Po reformie rolnej 1945r. zabrany. W latach 90 tych był gruntownie remontowany, był w posiadaniu prywatnym. W latach późniejszych pozostawał niezagospodarowany i popadał w ruinę.

Dwór w Koźniewie Wielkim. Dzisiaj opuszczony, powoli niszczeje. Wystawiony w 2 poł. XVIIIw. przez Antoniego Zielińskiego, właściciela wielu dóbr na Mazowszu. . W roku 1847 jako właściciele wymienieni są spadkobiercy Zielińskich: rodz. Wołłowicz i Stanisław Pruszkowski, Franciszka Zwierzchowska, Zuzanna Przebendowska, Leon, Konstancja i Julianna Koziebrodzcy, Paweł Klicki, Antoni, Katarzyna Gzowska, Antonina Pruszkowska, Marianna Lesiewska rodzeństwo Stokowscy. (ta informacja dzięki uprzejmości Pana Adama Pszczółkowskiego)

Dwór w Smolechowie koło Klukowa. Dzisiaj po spaleniu w 1990r., ruina. Dwór Stanisława Waśniewskiego w Smolechowie został zbudowany w 1923r. Był on wykonany z czerwonej cegły, z łamanym dachem podbitym łupanym gontem. Wzniesiony na planie prostokąta, parterowy, podpiwniczony, z mieszkalnym poddaszem stanowił wspaniały przykład tzw. „stylu dworkowego”. Ozdobą elewacji frontowej był wgłębiony portyk złożony z dwóch kolumn toskańskich. Ponad nim znajdował się okap i wystawka o barokowym szczycie ujętym w woluty z datą 1923 r. i inicjałami S. W. (Stanisław Waśniewski) nad oknem. Elewacja tylna miała pośrodku półkolisty ryzalit zwieńczony barokowym szczytem. Układ wnętrz był dwutraktowy. Dwór spłonął w 1990r. Do dzisiaj pozostała po nim ruina. Zachowały się wejście frontowe wraz z kolumnami, główne ściany zewnętrzne i wewnętrzne z podziałem na pomieszczenia, wejście do podpiwniczenia, podpiwniczenie w części zasypane. Z całego kompleksu dworskiego pozostały jeszcze stawy, w których niegdyś hodowano ryby; zachowała się w części brama wjazdowa, z głównej alei prowadzącej od bramy do dworku zachowało się kilka kasztanowców. Na zdjęciach dwór w obecnym stanie (2017r.)

 

Mława

Mława to miasto powiatowe, na północnym Mazowszu, położone na Wysoczyźnie Ciechanowskiej, nad rzeka Mławką.

W najstarszym dokumencie tzw „dokumencie lokacyjnym” dotyczącym miasta Mławy, jest dokument spisany w łacinie w dniu 13 lipca 1429 r., z jego treści dowiadujemy się, że trzej książęta mazowieccy: Siemowit V, Trojden II i Władysław I nadali przywilej na założenie miasta Mława. Wraz z lokacją Mławy znaczenie miasta jako ważnego ośrodka handlowego i politycznego stolicy ziemi zawkrzeńskiej stale wzrastało. Na podstawie źródeł historycznych z XV i początku XVI w. można stwierdzić rozwój Mławy. W dokumencie z 1430 r. pojawiają się pierwsi mieszczanie mławscy: krawiec Paweł oraz szewc Stanisław. Rok 1477 to prawdopodobnie data wzniesienia kościoła parafialnego murowanego p.w. Św. Trójcy. Po włączeniu w 1529 roku Mazowsza do Korony, Mława staje się ważnym ośrodkiem handlowym z Prusami. W drugiej połowie XIX wieku nastąpił intensywny rozwój miasta. W 1877 r. oddano do użytku linię kolejową łączącą Mławę z Warszawą, wybudowano dworzec kolejowy, komorę celną, liczne fabryczki i warsztaty.

Galeria

Pułtusk

Pułtusk – nazywany jest Wenecją Mazowsza, położony jest na wyspie otoczonej odnogami Narwi, połączonej z lądem licznymi mostami.

Pułtusk położony jest w północnej części Mazowsza, na skraju Puszczy Białej nad Narwią. Powstał w IX – X wieku na miejscu dawnego grodu i był trzecim, po Warszawie i Płocku, miastem na Mazowszu, który posiadał murowane fortyfikacje. Rozwój Pułtuska przypadał na XIV – XVI wiek, głównie za sprawą handlu zbożem. W XVII w. miasto podupadło w wyniku wojen szwedzkich, pożarów i powodzi. W 1806 r. pod miastem stoczona była krwawa bitwa, pomiędzy wojskami cesarza Napoleona a Rosjanami. W tych latach stacjonował w Pułtusku przy rynku sam Cesarz Napoleon. Bitwę pod Pułtuskiem upamiętniono na Łuku Triumfalnym w Paryżu.

Galeria

Moje wyprawy

Moje wyprawy na Mazowsze, nad Jezioro Zegrzyńskie, Wyspy Świderskie i Zawadowskie, do Piaseczna, Pułtuska, Otwocka i wielu innych miejsc.

 

Galeria

Mazowiecki Park Krajobrazowy

Mazowiecki Park Krajobrazowy to chroniony obszar leśny położony w paśmie od Anina po Otwock.
Galeria

Świdermajer

Świdermajer czyli drewniana architektura letniskowa

Drewniaki z duszą

„Te wille, jak wójt podaje, są w stylu świdermajer” – pisał K. I. Gałczyński. Mistrz absurdu we właściwy sobie sposób dał do zrozumienia, że Polacy nie gęsi i swojego biedermeiera mają. Ale kto by pomyślał, że subtelny żart poety stanie się symbolem Otwocka?

Świdermajerów, czyli domów i willi w stylu nadświdrzańskim, jest tutaj kilkaset. W szczytowym okresie było ich nawet kilka razy więcej. Spłonęły albo je rozebrano. Jedne nie miały szans na ratunek, inne obróciły się w niezbyt romantyczne ruiny. Na szczęście niektóre z nich w swoje ręce wzięli pasjonaci, którzy przeprowadzili remont własnym sumptem. Teraz, odnowione, w pięknych barwach, przypominają o dawnym blasku letniska.

Wille nawiązują do alpejskich pensjonatów oraz rosyjskich dacz. W większości są drewniane, bogato zdobione, zaś ażurowe elementy nadają im melancholijnego powabu i lekkości. Nad Świdrem zaczął je stawiać Michał Elwiro Andriolli, znany ilustrator arcydzieł polskiej literatury.

XIX-wieczny artysta miał przy tym łeb do interesów. W 1880 roku wybudował na ziemi otwockiej pierwsze drewniaki nawiązujące do szwajcarskiej architektury uzdrowiskowej. Wszystko z myślą o wynajmie dla letników. Pomysł chwycił. Co więcej, zaczął żyć własnym życiem. A żartobliwą nazwę dla nadświdrzańskiego stylu wymyślił wspomniany wcześniej Gałczyński.