Galeria

Ślubowo

Wieś Ślubowo (Szlubowo) położona na Wysoczyźnie Ciechanowskiej, oddalona o 19 km. na południowy wschód od Ciechanowa. W 1827r. było tu 25 domów i 190 mieszkańców. Wieś była gniazdem Ślubowskich. W drugiej poł. XVIIw. właścicielem Ślubowa był Jan Ślubowski. Następnym, dziedzicem Ślubowa został podkomorzy zakroczymski Józef Radzicki (†1801), który w latach 1780-1781 wzniósł w Ślubowie niewielki drewniany kościółek, który miał pełnić rolę kaplicy dla pobliskiego dworu oraz folwarku. Kościół otrzymał wezwanie św. Józefa. Wnętrze kościółka jest jednonawowe, przykryte stropem kasetonowym. W ołtarzu głównym znajdują się: obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVII wieku, fotel w stylu Ludwika XVI z drugiej połowy XVIII, malowane na desce obrazy z XVIII przedstawiające św. Kajetana i św. Stanisława Kostkę, krucyfiks z drugiej połowy XVIII w., tablica konsekracyjna w oryginalnej ramie z 1781 roku oraz miedziany kociołek na wodę święconą z końca XVIII. Po śmierci Józefa syna w/w Józefa Radzickiego, Ślubowo przypadło w udziale 3-em jego córkom: Konstancji, Praksedzie i Franciszce w trzech, równych częściach. Po roku 1855 całe dobra Ślubowskie przeszły w ręce Aleksandra Sędzimira. Zbudował on w tym czasie okazały dwór murowany. Dzisiaj dwór jest w rękach prywtnego własciciela, został odnowiony, pomalowany na niebiesko.

We wsi Ślubowo mieści się również dworek drewniany z pierwszej połowy XIX wieku. Znajduje się na terenie parku podworskiego i dzisiaj stanowi własność prywatną. Na terenie parku znajdują się: drewniane dwór i dworek, dwa stawy i wiele okazów XIX-wiecznych drzew różnych gatunków (w tym starych drzew-pomników przyrody) – dęby, świerki, topole, kasztany i inne. Po 1945 roku, po tzw. komunistycznej reformie rolnej, ślubowskie dobra ziemskie przejęło Państwowe Gospodarstwo Rolne w Ślubowie urządzając w dworku szkołę powszechną, a w obszerniejszym dworze – mieszkania i biura dla pracowników rolnych. Dwór zniszczał, wyposarzenie rozgrabiono.

Kapliczka słupkowa w Ślubowie. Jest oryginalna w swojej budowie ze względu na użycie jako budulca drewnianych bali. Pochodzi z drugiej połowy XIX wieku. W jej górnej części mieści się ludowa figura Św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus. Kapliczka zwieńczona jest daszkiem, na którym ustawiono żelazny krzyżyk.

 

 

Reklamy

Rezerwat Wyspy Zawadowskie

Na południe od Warszawy, częściowo w granicach administracyjnych miasta, zlokalizowane są dwa rezerwaty przyrody – Wyspy Świderskie i Wyspy Zawadowskie.
Rezerwat Wyspy Świderskie obejmuje obszar w okolicy ujścia rzeki Świder do Wisły. Przechodzi on bez wyraźniej granicy w terenie w kolejny rezerwat – Wyspy Zawadowskie. Oba powstały w 1998 roku w celu „zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych ostoi lęgowych rzadkich i ginących gatunków ptaków występujących na obszarze rzeki Wisły”. Na terenie tego rezerwatu położone są liczne wyspy i utworzone ze starorzecza łachy i jeziorka.

Rezerwat Wyspy Świderskie

Rezerwat „Wyspy Świderskie” utworzono w roku 1998, na ok. sześciokilometrowym odcinku Wisły (572,28 ha), między wsią Kopyty a osiedlem Świdry Małe (część Józefowa). Jest jednym z trzech rezerwatów (od południa: „Łachy Brzeskie”, „Wyspy Świderskie” i „Wyspy Zawadowskie”) utworzonych w tym samym czasie dla ochrony Doliny Wisły powyżej Warszawy. Rezerwat obejmuje wody Wisły, okolicę ujścia rzeki Świder do Wisły, wyspy, łachy piaszczyste i częściowo brzegi rzeki. Celem ochrony jest zachowanie naturalnych stanowisk lęgowych i żerowisk licznych ptaków wodnych, w tym chronionych i ginących gatunków występujących w dolinie środkowej Wisły. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 163 gatunków roślin i 175 gatunków kręgowców, w tym 140 gatunków ptaków.

Letnie łowy

Lato 2018r. Warszawskie Siekierki. Dawno nosiłem się z zamiarem odwiedzenia tej części Warszawy i nie zawiodłem się, przepiękne krajobrazy i roślinność tuż obok Centrum Warszawy nad Wisłą. Sprzęt: Panasonic GX1 z obiektywem Lumix 14-140.

Galeria

Rezerwat Rzeki Świder

Przedstawiamy galerię fotografii krajobrazowej, fotografie te zostały wykonane w Rezerwacie Rzeki Świder w Józefowie i Świdrze koło Otwocka.
Prezentujemy zdjęcia na ogół z zastosowaniem odpowiednich filtrów dostępnych w Panasonic LX7. Wszystkie fotografie wykonano aparatem Panasonic LX7.

 

 

(więcej…)

Parafie Winnica i Strzegocin

Wycieczka w okolice parafi Strzegocin i Winnica do wsi rodzinnych Dziarno, Kosiorowo, Sulkowo i Brodowo w sierpniu 2013r. We wsiach tych mieszkali moi dziadkowie i ich przodkowie z rodziny Kanigowskich i spokrewnionych z nimi.

Parafia Winnica i Gzy

Wycieczka w okolice Winnicy i Gzów z dnia 26 sierpnia 2010r.

Gzy – parafia pw. św. Walentego
06-126 Gzy
dekanat pułtuski – gm. Gzy, pow. przasnyski, woj. mazowieckie
Rys historyczny
Parafia została erygowana przez biskupa płockiego Dobiesława 2 maja 1377 r., z fundacji Piotra z Żeromina i jego braci. Pierwsza świątynia została prawdopodobnie konsekrowana w 1426 r. pod wezwaniem Zwiastowania NMP oraz św. Michała i św. Jakuba. Po jej zniszczeniu wybudowano następną, również drewnianą, konsekrowaną w 1609 r. Kościół został prawdopodobnie spalony przez Szwedów w 1655 r. Czy wkrótce wybudowano następny – trudno powiedzieć. Wiadomo jest natomiast, że ok. 1720 r. drewniany kościół z dwiema wieżami na frontonie wybudował ks. Jan Bagiński. Tę świątynię konsekrował bp Andrzej Stanisław Załuski w 1726 r. Po rozebraniu tej świątyni w 1872 r., ze składek parafian ks. Wiktoryn Bogacki wybudował obecny, murowany kościół, który konsekrował pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP 21.października 1873 r. bp Aleksander Kazimierz Gintowt Dziewałtowski.
W okresie 20-lecia międzywojennego w kościele wykonano polichromię. Zniszczona podczas wojny 1939-1945, została poddana renowacji w 1962 r.
Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP obejmuje terytorium miejscowości Borza-Nowe, Borza-Przechy, Borza-Strumiany, Grochy Imbrzyki, Grochy Serwatki, Grochy Stare, Gzy, Gzy-Wiśniowa, Kęsy, Łady, Mierzeniec, Ołdaki, Sulnikowo, Tąsewy, Żebry Falbogi, Żebry Wiatraki, Żebry Włosty, Żeromin.

______________________________

Winnica – parafia pw. Matki Boskiej Pocieszycielki Strapionych
06-120 Winnica
dekanat nasielski – gm. Winnica, pow. pułtuski, woj. mazowieckie
Rys historyczny
Na pod stawie informacji pochodzącej z początku XIII w. wiadomo, że Winnica wchodziła w skład uposażenia biskupów płockich. W związku z tym prawdopodobnie pierwsza świątynia powstała z fundacji biskupów płockich, być może już na przełomie XII i XIII wieku. Zdaje się, że kolejna świątynia mogła być zbudowana przez bpa Dobiesława Sówkę w latach 1375-1378, co znajduje potwierdzenie w kontrakcie na budowę nowego kościoła z 1486 r., gdzie mowa jest o „starożytnych murach”. Pierwotne świątynie były zapewne drewniane. Obecnie istniejąca została wybudowana w latach 1484-1509 z fundacji archidiakona pułtuskiego Macieja ze Służewa. Muratorem tej świątyni był Piotr z Przasnysza, syn muratora Jana. Świątynia została zaprojektowana jako pseudobazylika, o prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Konsekrowana była w r. 1609 pod wezwaniem Świętej Trójcy. Zapis wizytacyjny z 1739 r. informuje, że kościół posiadał na frontonie dwie wieże. Musiały one ulec zniszczeniu, skoro pod koniec XVIII w. dobudowano wieżę-dzwonnicę. Pod koniec XIX w. ks. J. Dmochowski podwyższył poziom podłogi w kościele oraz przebudował okna w nawach bocznych. Kolejny gruntowny remont świątyni przeprowadzono po II wojnie światowej. W kościele w Winnicy był ochrzczony Bogdan Jański, współzałożyciel zmartwychwstańców, ur. we wsi Domosław k.Pułtuska. Do ciekawszych zabytków sztuki w świątyni należą: ołtarze – główny i dwa boczne z XVIII w., ornaty i kielichy również z tego samego wieku oraz żelazne drzwi do zakrystii pochodzące prawdopodobnie z XVI w.
Do parafi należały okoliczne wsie i dobra szlacheckie m. in. Górki Wielkie, Górki Baćki, Górki Witowice, Gnaty Wieśniany -Szczerbaki i Lewiski, Brodowo Kuce i Bąboły, Zbroszki, Skarżyce, Mieszki Lesniki i Kuligi, Glinnice, Skoroszki, Rębkowo, Kamionna, Bielany, Winniczka, Skórznice i Bulkowo.

Parafia Szyszki i Strzegocin

Wycieczka do rodzinnych Szyszek i Strzegocina w dniu 10 sierpnia 2010r.

SZYSZKI parafia pw. św. Bartłomieja
06-124 Szyszki
dekanat pułtuski – gm. Gzy, pow. pułtuski, woj. mazowieckie
Rys historyczny
Na podstawie informacji pochodzącej z początku XIII w. wiadomo, że Szyszki wchodziły w skład uposażenia biskupów płockich. Prawdopodobnie parafię fundował i erygował bp Jakub z Korzkwi po 1418 r. Pierwsze zachowane informacje o istnieniu kościoła pochodzą z po ł owy XV w. Na podstawie informacji z 1609 r. wiadomo, że kościół nosił wezwanie św. Bartłomieja.
Nową świątynię, również drewnianą, wybudował w 1714 r. bp Ludwik Załuski. Świątynia spłonęła wraz z zabudowaniami plebańskimi w 1879 r. Po tym wydarzeniu siedzibę parafii na okres 20 lat przeniesiono do pobliskiego Strzegocina. W latach 1877-1899 ks. I. Antoszewski wybudował murowaną, obecnie istniejącą świątynię. Została ona następnie konsekrowana 17 maja 1909 r. przez bpa Antoniego Juliana Nowowiejskiego.
Polichromia w kościele została wykonana już po II wojnie światowej w 1953 r. Wykonał ją, na podstawie projektu Władysława Drapiewskiego, J. Wawrzyński. Spośród zabytków sztuki sakralnej znajdujących się w kościele na uwagę zasługuje krucyfiks pochodzący z 1679 r.
Kościół parafialny pw. Przemienienia Pańskiego obejmował terytorium miejscowości Begno, Gotardy, Kościesze, Koźniewo Średnie, Koźniewo Wielkie, Ostaszewo Folwark, Ostaszewo Wielkie, Ostaszewo Pańki i Włuski, Skaszewo Nowe, Skaszewo Włościańskie, Słończewo, Szyszki Folwark, Szyszki Włościańskie, Wola Ostaszewska, Wola Rańcza i nieistniejącą Zieleńszczyznę.

_______________________________

Strzegocin. Pobernardyński kościół i klasztor. Historia tej niewielkiej miejscowości jest bardzo bogata w zakonne wątki.

Na terenie wsi znajdują się zabytki: dawny klasztor Bernardynów z 1761, kościół (obecnie parafialny) z 1740, a także pozostałości zespołu dworskiego z XIX w. (dwór, czworak i spichlerz) Dwór Strzegociński pozostaje w rękach prywatnego właściciela.

Strzegocin jest siedzibą parafii rzymskokatolickiej Matki Boskiej Szkaplerznej należącej do dekanatu nasielskiego diecezji płockiej.

W 1672 r., miecznik koronny Franciszek Bieliński sprowadził słynący łaskami obraz Matki Boskiej Szkaplerznej. W 1682 r. placówkę tę przejęli jezuici z Pułtuska, ale po dwóch latach z niej zrezygnowali. Przez następnych sześć lat (1684-1690) w Strzegocinie rezydowali dominikanie. W reszcie w 1690 roku przybyli tu bernardyni. Wznieśli kościół w stylu późnobarokowym i klasztor, prowadzili szkołę, rozwijali kult Matki Bożej Szkaplerznej. W Strzegocinie pozostali do kasaty, w 1864 roku.

___________________________

Gąsiorowo – Kościół p.w. Świętego Jana Chrzciciela z 1792 r. Zbudowany staraniem biskupa płockiego Hilarego Szembeka. Przebudowany na p. XX w. Uszkodzony w 1945 r. Remontowany w 1950 r., i w latach 80 i 90 XX w. W ołtarzu głównym znajduje się obraz św. Mikołaja i dwa boczne barokowe z XVIII w. Barokowa ambona i chrzcielnica z XVIII w. Wokół kościoła znajduje się cmentarz z kilkoma nagrobkami z poł. XIXw. i poczatku XXw. śp. rodzin Knaff, Rozalii Romanowskiej z 1912r., Kazimierza Falęckiego z 1907r. najstarszy Felicjana Kamińskiego z 1858r., grób Goździewskich z 1872r. oraz grób rodzinny Goździewskich symboliczny.

Galeria

Warszawskie krajobrazy

Galeria fotografii krajobrazowej z Warszawy i jej okolic.
Większość zdjęć została wykonana w Warszawskich parkach (Natolin, Łazienki, Kępa Potocka, Bródno, Park Skaryszewski i in.), lasach (Anińskie, Otwockie, Piaseczyńskie), rezerwatach przyrody (Puszcza Kampinowska, Kępa Zawadowska, Mazowiecki Park Krajobrazowy, Rezerwat Wysp Zawadowskich i Świderskich, Rezerwat Natura 2000) czy tzw. Nadwiślu (Siekierki, Kępa Zawadowska).
Prezentowane zdjęcia wykonane były aparatem cyfrowym Panasonic serii LX z zastosowaniem odpowiednich filtrów np. ND i filtrów tematycznych.
Galeria

Ojcowizna

Moje rodzinne strony – wsie mazowieckie Ostaszewo, Begno i Garnowo w powiecie pułtuskim, należące do par. Szyszki i Gołymin. Tutaj w połowie XIXw. osiedlili się Jankowscy. Do dzisiaj żyją tu moi krewni.

Galeria

Moje wyprawy

Moje wyprawy na Mazowsze, nad Jezioro Zegrzyńskie, Wyspy Świderskie i Zawadowskie, do Piaseczna, Pułtuska, Otwocka i wielu innych miejsc.

 

Galeria

Mazowiecki Park Krajobrazowy

Mazowiecki Park Krajobrazowy to chroniony obszar leśny położony w paśmie od Anina po Otwock.

Okolice Klukowa

Klukowo – parafia pw. św. Stanisława BM
06-150 Świercze
dekanat nasielski – gm. Świercze, pow. pułtuski, woj. mazowieckie
Rys historyczny
Parafia powstała w drugiej połowie XIV w. Po raz pierwszy wzmianka o kościele, który był pod wezwaniem św. Stanisława, pojawiła się w 1416 i 1425 r. Ta drewniana świątynia uległa zniszczeniu w połowie XVII w. Odbudowana w 1693 r., konsekrowana była w r. 1699. Kolejny, także drewniany kościół, wystawiono w 1763 r. z fundacji Ludwiki z Bieganowskich Wesselowej, starościny golubskiej. Konsekrował go w 1793 r. sufragan płocki Michał Mdzewski.
Gruntowniejszy remont świątynia przechodziła w 1923 r., zaś w 1928 wykonano malowidła ścienne. 6 grudnia 1963 r. drewniany kościół spłonął.
Budowę obecnej murowanej świątyni pod wezwaniem MB Częstochowskiej podjął ks. Henryk Piórkowski według projektu architekta Stanisława Marzyńskiego. Dnia 24 sierpnia 1969 r. bp Bogdan Sikorski dokonał poświęcenia kościoła i zaczęto odprawiać w nim nabożeństwa. Przez następne lata świątynia otrzymała kompletny wystrój. Konsekracji kościoła dokonał biskup płocki Stanisław Wielgus 7 kwietnia 2002 r.
Obecny kościół parafialny pw. Matki Boskiej Częstochowskiej obejmuje terytorium miejscowości Bruliny, Bylice, Gaj, Godacze, Gołębie, Jurzynek, Klukowo, Klukówek (tutaj jest cmentarz), Kubice (oprócz numerów 16-18), Ostrzeniewo, Pękale, Prusinowice, Świercze, Świeszewko i Wyrzyki. Dawniej były jeszcze wsie Smolechowo z dworem Waśniewskich.