Galeria

Ślubowo

Wieś Ślubowo (Szlubowo) położona na Wysoczyźnie Ciechanowskiej, oddalona o 19 km. na południowy wschód od Ciechanowa. W 1827r. było tu 25 domów i 190 mieszkańców. Wieś była gniazdem Ślubowskich. W drugiej poł. XVIIw. właścicielem Ślubowa był Jan Ślubowski. Następnym, dziedzicem Ślubowa został podkomorzy zakroczymski Józef Radzicki (†1801), który w latach 1780-1781 wzniósł w Ślubowie niewielki drewniany kościółek, który miał pełnić rolę kaplicy dla pobliskiego dworu oraz folwarku. Kościół otrzymał wezwanie św. Józefa. Wnętrze kościółka jest jednonawowe, przykryte stropem kasetonowym. W ołtarzu głównym znajdują się: obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVII wieku, fotel w stylu Ludwika XVI z drugiej połowy XVIII, malowane na desce obrazy z XVIII przedstawiające św. Kajetana i św. Stanisława Kostkę, krucyfiks z drugiej połowy XVIII w., tablica konsekracyjna w oryginalnej ramie z 1781 roku oraz miedziany kociołek na wodę święconą z końca XVIII. Po śmierci Józefa syna w/w Józefa Radzickiego, Ślubowo przypadło w udziale 3-em jego córkom: Konstancji, Praksedzie i Franciszce w trzech, równych częściach. Po roku 1855 całe dobra Ślubowskie przeszły w ręce Aleksandra Sędzimira. Zbudował on w tym czasie okazały dwór murowany. Dzisiaj dwór jest w rękach prywtnego własciciela, został odnowiony, pomalowany na niebiesko.

We wsi Ślubowo mieści się również dworek drewniany z pierwszej połowy XIX wieku. Znajduje się na terenie parku podworskiego i dzisiaj stanowi własność prywatną. Na terenie parku znajdują się: drewniane dwór i dworek, dwa stawy i wiele okazów XIX-wiecznych drzew różnych gatunków (w tym starych drzew-pomników przyrody) – dęby, świerki, topole, kasztany i inne. Po 1945 roku, po tzw. komunistycznej reformie rolnej, ślubowskie dobra ziemskie przejęło Państwowe Gospodarstwo Rolne w Ślubowie urządzając w dworku szkołę powszechną, a w obszerniejszym dworze – mieszkania i biura dla pracowników rolnych. Dwór zniszczał, wyposarzenie rozgrabiono.

Kapliczka słupkowa w Ślubowie. Jest oryginalna w swojej budowie ze względu na użycie jako budulca drewnianych bali. Pochodzi z drugiej połowy XIX wieku. W jej górnej części mieści się ludowa figura Św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus. Kapliczka zwieńczona jest daszkiem, na którym ustawiono żelazny krzyżyk.

 

 

Reklamy

Rezerwat Wyspy Zawadowskie

Na południe od Warszawy, częściowo w granicach administracyjnych miasta, zlokalizowane są dwa rezerwaty przyrody – Wyspy Świderskie i Wyspy Zawadowskie.
Rezerwat Wyspy Świderskie obejmuje obszar w okolicy ujścia rzeki Świder do Wisły. Przechodzi on bez wyraźniej granicy w terenie w kolejny rezerwat – Wyspy Zawadowskie. Oba powstały w 1998 roku w celu „zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych ostoi lęgowych rzadkich i ginących gatunków ptaków występujących na obszarze rzeki Wisły”. Na terenie tego rezerwatu położone są liczne wyspy i utworzone ze starorzecza łachy i jeziorka.

Opuszczone dwory

Wycieczka fotograficzna trasą Ślubowo, Słończewo, Koźniewo, Smolechowo przyniosła kolejną porcję zdjęć. Tym razem były to stare i poza jednym, opuszczone dwory.

Dwór w Ślubowie. Prawdopodobnie jeden drewniany, drugi częściowo murowany, wystawiony przez Aleksandra Sędzimira w połowie XIXw., dzisiaj odrestaurowany w rękach prywatnego właściciela.

Dwór w Słończewie koło Szyszek. Dwór został wybudowany w I poł. XX wieku. W roku 1905 właścicielem miejscowego majątku był Konstanty Ostrzeniewski. W latach 30-tych XX wieku posiadłość należała do Lucjana Rosskowskiego. Tuż przed rozpoczęciem II Wojny Światowej dwór należał do rodziny Rosłońców. Po zakończeniu działań wojennych dwór pozostawał w posiadaniu rodziny Dębskich. Po reformie rolnej 1945r. zabrany. W latach 90 tych był gruntownie remontowany, był w posiadaniu prywatnym. W latach późniejszych pozostawał niezagospodarowany i popadał w ruinę.

Dwór w Koźniewie Wielkim. Dzisiaj opuszczony, powoli niszczeje. Wystawiony w 2 poł. XVIIIw. przez Antoniego Zielińskiego, właściciela wielu dóbr na Mazowszu. . W roku 1847 jako właściciele wymienieni są spadkobiercy Zielińskich: rodz. Wołłowicz i Stanisław Pruszkowski, Franciszka Zwierzchowska, Zuzanna Przebendowska, Leon, Konstancja i Julianna Koziebrodzcy, Paweł Klicki, Antoni, Katarzyna Gzowska, Antonina Pruszkowska, Marianna Lesiewska rodzeństwo Stokowscy. (ta informacja dzięki uprzejmości Pana Adama Pszczółkowskiego)

Dwór w Smolechowie koło Klukowa. Dzisiaj po spaleniu w 1990r., ruina. Dwór Stanisława Waśniewskiego w Smolechowie został zbudowany w 1923r. Był on wykonany z czerwonej cegły, z łamanym dachem podbitym łupanym gontem. Wzniesiony na planie prostokąta, parterowy, podpiwniczony, z mieszkalnym poddaszem stanowił wspaniały przykład tzw. „stylu dworkowego”. Ozdobą elewacji frontowej był wgłębiony portyk złożony z dwóch kolumn toskańskich. Ponad nim znajdował się okap i wystawka o barokowym szczycie ujętym w woluty z datą 1923 r. i inicjałami S. W. (Stanisław Waśniewski) nad oknem. Elewacja tylna miała pośrodku półkolisty ryzalit zwieńczony barokowym szczytem. Układ wnętrz był dwutraktowy. Dwór spłonął w 1990r. Do dzisiaj pozostała po nim ruina. Zachowały się wejście frontowe wraz z kolumnami, główne ściany zewnętrzne i wewnętrzne z podziałem na pomieszczenia, wejście do podpiwniczenia, podpiwniczenie w części zasypane. Z całego kompleksu dworskiego pozostały jeszcze stawy, w których niegdyś hodowano ryby; zachowała się w części brama wjazdowa, z głównej alei prowadzącej od bramy do dworku zachowało się kilka kasztanowców. Na zdjęciach dwór w obecnym stanie (2017r.)

 

Rezerwat Wyspy Świderskie

Rezerwat „Wyspy Świderskie” utworzono w roku 1998, na ok. sześciokilometrowym odcinku Wisły (572,28 ha), między wsią Kopyty a osiedlem Świdry Małe (część Józefowa). Jest jednym z trzech rezerwatów (od południa: „Łachy Brzeskie”, „Wyspy Świderskie” i „Wyspy Zawadowskie”) utworzonych w tym samym czasie dla ochrony Doliny Wisły powyżej Warszawy. Rezerwat obejmuje wody Wisły, okolicę ujścia rzeki Świder do Wisły, wyspy, łachy piaszczyste i częściowo brzegi rzeki. Celem ochrony jest zachowanie naturalnych stanowisk lęgowych i żerowisk licznych ptaków wodnych, w tym chronionych i ginących gatunków występujących w dolinie środkowej Wisły. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 163 gatunków roślin i 175 gatunków kręgowców, w tym 140 gatunków ptaków.

Letnie łowy

Lato 2018r. Warszawskie Siekierki. Dawno nosiłem się z zamiarem odwiedzenia tej części Warszawy i nie zawiodłem się, przepiękne krajobrazy i roślinność tuż obok Centrum Warszawy nad Wisłą. Sprzęt: Panasonic GX1 z obiektywem Lumix 14-140.

Mława

Mława to miasto powiatowe, na północnym Mazowszu, położone na Wysoczyźnie Ciechanowskiej, nad rzeka Mławką.

W najstarszym dokumencie tzw „dokumencie lokacyjnym” dotyczącym miasta Mławy, jest dokument spisany w łacinie w dniu 13 lipca 1429 r., z jego treści dowiadujemy się, że trzej książęta mazowieccy: Siemowit V, Trojden II i Władysław I nadali przywilej na założenie miasta Mława. Wraz z lokacją Mławy znaczenie miasta jako ważnego ośrodka handlowego i politycznego stolicy ziemi zawkrzeńskiej stale wzrastało. Na podstawie źródeł historycznych z XV i początku XVI w. można stwierdzić rozwój Mławy. W dokumencie z 1430 r. pojawiają się pierwsi mieszczanie mławscy: krawiec Paweł oraz szewc Stanisław. Rok 1477 to prawdopodobnie data wzniesienia kościoła parafialnego murowanego p.w. Św. Trójcy. Po włączeniu w 1529 roku Mazowsza do Korony, Mława staje się ważnym ośrodkiem handlowym z Prusami. W drugiej połowie XIX wieku nastąpił intensywny rozwój miasta. W 1877 r. oddano do użytku linię kolejową łączącą Mławę z Warszawą, wybudowano dworzec kolejowy, komorę celną, liczne fabryczki i warsztaty.

Galeria

Pułtusk

Pułtusk – nazywany jest Wenecją Mazowsza, położony jest na wyspie otoczonej odnogami Narwi, połączonej z lądem licznymi mostami.

Pułtusk położony jest w północnej części Mazowsza, na skraju Puszczy Białej nad Narwią. Powstał w IX – X wieku na miejscu dawnego grodu i był trzecim, po Warszawie i Płocku, miastem na Mazowszu, który posiadał murowane fortyfikacje. Rozwój Pułtuska przypadał na XIV – XVI wiek, głównie za sprawą handlu zbożem. W XVII w. miasto podupadło w wyniku wojen szwedzkich, pożarów i powodzi. W 1806 r. pod miastem stoczona była krwawa bitwa, pomiędzy wojskami cesarza Napoleona a Rosjanami. W tych latach stacjonował w Pułtusku przy rynku sam Cesarz Napoleon. Bitwę pod Pułtuskiem upamiętniono na Łuku Triumfalnym w Paryżu.

Galeria

Rezerwat Rzeki Świder

Przedstawiamy galerię fotografii krajobrazowej, fotografie te zostały wykonane w Rezerwacie Rzeki Świder w Józefowie i Świdrze koło Otwocka.
Prezentujemy zdjęcia na ogół z zastosowaniem odpowiednich filtrów dostępnych w Panasonic LX7. Wszystkie fotografie wykonano aparatem Panasonic LX7.

 

 

(więcej…)

Parafie Winnica i Strzegocin

Wycieczka w okolice parafi Strzegocin i Winnica do wsi rodzinnych Dziarno, Kosiorowo, Sulkowo i Brodowo w sierpniu 2013r. We wsiach tych mieszkali moi dziadkowie i ich przodkowie z rodziny Kanigowskich i spokrewnionych z nimi.

Parafia Winnica i Gzy

Wycieczka w okolice Winnicy i Gzów z dnia 26 sierpnia 2010r.

Gzy – parafia pw. św. Walentego
06-126 Gzy
dekanat pułtuski – gm. Gzy, pow. przasnyski, woj. mazowieckie
Rys historyczny
Parafia została erygowana przez biskupa płockiego Dobiesława 2 maja 1377 r., z fundacji Piotra z Żeromina i jego braci. Pierwsza świątynia została prawdopodobnie konsekrowana w 1426 r. pod wezwaniem Zwiastowania NMP oraz św. Michała i św. Jakuba. Po jej zniszczeniu wybudowano następną, również drewnianą, konsekrowaną w 1609 r. Kościół został prawdopodobnie spalony przez Szwedów w 1655 r. Czy wkrótce wybudowano następny – trudno powiedzieć. Wiadomo jest natomiast, że ok. 1720 r. drewniany kościół z dwiema wieżami na frontonie wybudował ks. Jan Bagiński. Tę świątynię konsekrował bp Andrzej Stanisław Załuski w 1726 r. Po rozebraniu tej świątyni w 1872 r., ze składek parafian ks. Wiktoryn Bogacki wybudował obecny, murowany kościół, który konsekrował pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP 21.października 1873 r. bp Aleksander Kazimierz Gintowt Dziewałtowski.
W okresie 20-lecia międzywojennego w kościele wykonano polichromię. Zniszczona podczas wojny 1939-1945, została poddana renowacji w 1962 r.
Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP obejmuje terytorium miejscowości Borza-Nowe, Borza-Przechy, Borza-Strumiany, Grochy Imbrzyki, Grochy Serwatki, Grochy Stare, Gzy, Gzy-Wiśniowa, Kęsy, Łady, Mierzeniec, Ołdaki, Sulnikowo, Tąsewy, Żebry Falbogi, Żebry Wiatraki, Żebry Włosty, Żeromin.

______________________________

Winnica – parafia pw. Matki Boskiej Pocieszycielki Strapionych
06-120 Winnica
dekanat nasielski – gm. Winnica, pow. pułtuski, woj. mazowieckie
Rys historyczny
Na pod stawie informacji pochodzącej z początku XIII w. wiadomo, że Winnica wchodziła w skład uposażenia biskupów płockich. W związku z tym prawdopodobnie pierwsza świątynia powstała z fundacji biskupów płockich, być może już na przełomie XII i XIII wieku. Zdaje się, że kolejna świątynia mogła być zbudowana przez bpa Dobiesława Sówkę w latach 1375-1378, co znajduje potwierdzenie w kontrakcie na budowę nowego kościoła z 1486 r., gdzie mowa jest o „starożytnych murach”. Pierwotne świątynie były zapewne drewniane. Obecnie istniejąca została wybudowana w latach 1484-1509 z fundacji archidiakona pułtuskiego Macieja ze Służewa. Muratorem tej świątyni był Piotr z Przasnysza, syn muratora Jana. Świątynia została zaprojektowana jako pseudobazylika, o prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Konsekrowana była w r. 1609 pod wezwaniem Świętej Trójcy. Zapis wizytacyjny z 1739 r. informuje, że kościół posiadał na frontonie dwie wieże. Musiały one ulec zniszczeniu, skoro pod koniec XVIII w. dobudowano wieżę-dzwonnicę. Pod koniec XIX w. ks. J. Dmochowski podwyższył poziom podłogi w kościele oraz przebudował okna w nawach bocznych. Kolejny gruntowny remont świątyni przeprowadzono po II wojnie światowej. W kościele w Winnicy był ochrzczony Bogdan Jański, współzałożyciel zmartwychwstańców, ur. we wsi Domosław k.Pułtuska. Do ciekawszych zabytków sztuki w świątyni należą: ołtarze – główny i dwa boczne z XVIII w., ornaty i kielichy również z tego samego wieku oraz żelazne drzwi do zakrystii pochodzące prawdopodobnie z XVI w.
Do parafi należały okoliczne wsie i dobra szlacheckie m. in. Górki Wielkie, Górki Baćki, Górki Witowice, Gnaty Wieśniany -Szczerbaki i Lewiski, Brodowo Kuce i Bąboły, Zbroszki, Skarżyce, Mieszki Lesniki i Kuligi, Glinnice, Skoroszki, Rębkowo, Kamionna, Bielany, Winniczka, Skórznice i Bulkowo.

Parafia Szyszki i Strzegocin

Wycieczka do rodzinnych Szyszek i Strzegocina w dniu 10 sierpnia 2010r.

SZYSZKI parafia pw. św. Bartłomieja
06-124 Szyszki
dekanat pułtuski – gm. Gzy, pow. pułtuski, woj. mazowieckie
Rys historyczny
Na podstawie informacji pochodzącej z początku XIII w. wiadomo, że Szyszki wchodziły w skład uposażenia biskupów płockich. Prawdopodobnie parafię fundował i erygował bp Jakub z Korzkwi po 1418 r. Pierwsze zachowane informacje o istnieniu kościoła pochodzą z po ł owy XV w. Na podstawie informacji z 1609 r. wiadomo, że kościół nosił wezwanie św. Bartłomieja.
Nową świątynię, również drewnianą, wybudował w 1714 r. bp Ludwik Załuski. Świątynia spłonęła wraz z zabudowaniami plebańskimi w 1879 r. Po tym wydarzeniu siedzibę parafii na okres 20 lat przeniesiono do pobliskiego Strzegocina. W latach 1877-1899 ks. I. Antoszewski wybudował murowaną, obecnie istniejącą świątynię. Została ona następnie konsekrowana 17 maja 1909 r. przez bpa Antoniego Juliana Nowowiejskiego.
Polichromia w kościele została wykonana już po II wojnie światowej w 1953 r. Wykonał ją, na podstawie projektu Władysława Drapiewskiego, J. Wawrzyński. Spośród zabytków sztuki sakralnej znajdujących się w kościele na uwagę zasługuje krucyfiks pochodzący z 1679 r.
Kościół parafialny pw. Przemienienia Pańskiego obejmował terytorium miejscowości Begno, Gotardy, Kościesze, Koźniewo Średnie, Koźniewo Wielkie, Ostaszewo Folwark, Ostaszewo Wielkie, Ostaszewo Pańki i Włuski, Skaszewo Nowe, Skaszewo Włościańskie, Słończewo, Szyszki Folwark, Szyszki Włościańskie, Wola Ostaszewska, Wola Rańcza i nieistniejącą Zieleńszczyznę.

_______________________________

Strzegocin. Pobernardyński kościół i klasztor. Historia tej niewielkiej miejscowości jest bardzo bogata w zakonne wątki.

Na terenie wsi znajdują się zabytki: dawny klasztor Bernardynów z 1761, kościół (obecnie parafialny) z 1740, a także pozostałości zespołu dworskiego z XIX w. (dwór, czworak i spichlerz) Dwór Strzegociński pozostaje w rękach prywatnego właściciela.

Strzegocin jest siedzibą parafii rzymskokatolickiej Matki Boskiej Szkaplerznej należącej do dekanatu nasielskiego diecezji płockiej.

W 1672 r., miecznik koronny Franciszek Bieliński sprowadził słynący łaskami obraz Matki Boskiej Szkaplerznej. W 1682 r. placówkę tę przejęli jezuici z Pułtuska, ale po dwóch latach z niej zrezygnowali. Przez następnych sześć lat (1684-1690) w Strzegocinie rezydowali dominikanie. W reszcie w 1690 roku przybyli tu bernardyni. Wznieśli kościół w stylu późnobarokowym i klasztor, prowadzili szkołę, rozwijali kult Matki Bożej Szkaplerznej. W Strzegocinie pozostali do kasaty, w 1864 roku.

___________________________

Gąsiorowo – Kościół p.w. Świętego Jana Chrzciciela z 1792 r. Zbudowany staraniem biskupa płockiego Hilarego Szembeka. Przebudowany na p. XX w. Uszkodzony w 1945 r. Remontowany w 1950 r., i w latach 80 i 90 XX w. W ołtarzu głównym znajduje się obraz św. Mikołaja i dwa boczne barokowe z XVIII w. Barokowa ambona i chrzcielnica z XVIII w. Wokół kościoła znajduje się cmentarz z kilkoma nagrobkami z poł. XIXw. i poczatku XXw. śp. rodzin Knaff, Rozalii Romanowskiej z 1912r., Kazimierza Falęckiego z 1907r. najstarszy Felicjana Kamińskiego z 1858r., grób Goździewskich z 1872r. oraz grób rodzinny Goździewskich symboliczny.