Galeria

Ślubowo

Wieś Ślubowo (Szlubowo) położona na Wysoczyźnie Ciechanowskiej, oddalona o 19 km. na południowy wschód od Ciechanowa. W 1827r. było tu 25 domów i 190 mieszkańców. Wieś była gniazdem Ślubowskich. W drugiej poł. XVIIw. właścicielem Ślubowa był Jan Ślubowski. Następnym, dziedzicem Ślubowa został podkomorzy zakroczymski Józef Radzicki (†1801), który w latach 1780-1781 wzniósł w Ślubowie niewielki drewniany kościółek, który miał pełnić rolę kaplicy dla pobliskiego dworu oraz folwarku. Kościół otrzymał wezwanie św. Józefa. Wnętrze kościółka jest jednonawowe, przykryte stropem kasetonowym. W ołtarzu głównym znajdują się: obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVII wieku, fotel w stylu Ludwika XVI z drugiej połowy XVIII, malowane na desce obrazy z XVIII przedstawiające św. Kajetana i św. Stanisława Kostkę, krucyfiks z drugiej połowy XVIII w., tablica konsekracyjna w oryginalnej ramie z 1781 roku oraz miedziany kociołek na wodę święconą z końca XVIII. Po śmierci Józefa syna w/w Józefa Radzickiego, Ślubowo przypadło w udziale 3-em jego córkom: Konstancji, Praksedzie i Franciszce w trzech, równych częściach. Po roku 1855 całe dobra Ślubowskie przeszły w ręce Aleksandra Sędzimira. Zbudował on w tym czasie okazały dwór murowany. Dzisiaj dwór jest w rękach prywtnego własciciela, został odnowiony, pomalowany na niebiesko.

We wsi Ślubowo mieści się również dworek drewniany z pierwszej połowy XIX wieku. Znajduje się na terenie parku podworskiego i dzisiaj stanowi własność prywatną. Na terenie parku znajdują się: drewniane dwór i dworek, dwa stawy i wiele okazów XIX-wiecznych drzew różnych gatunków (w tym starych drzew-pomników przyrody) – dęby, świerki, topole, kasztany i inne. Po 1945 roku, po tzw. komunistycznej reformie rolnej, ślubowskie dobra ziemskie przejęło Państwowe Gospodarstwo Rolne w Ślubowie urządzając w dworku szkołę powszechną, a w obszerniejszym dworze – mieszkania i biura dla pracowników rolnych. Dwór zniszczał, wyposarzenie rozgrabiono.

Kapliczka słupkowa w Ślubowie. Jest oryginalna w swojej budowie ze względu na użycie jako budulca drewnianych bali. Pochodzi z drugiej połowy XIX wieku. W jej górnej części mieści się ludowa figura Św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus. Kapliczka zwieńczona jest daszkiem, na którym ustawiono żelazny krzyżyk.

 

 

Reklamy

Mława

Mława to miasto powiatowe, na północnym Mazowszu, położone na Wysoczyźnie Ciechanowskiej, nad rzeka Mławką.

W najstarszym dokumencie tzw „dokumencie lokacyjnym” dotyczącym miasta Mławy, jest dokument spisany w łacinie w dniu 13 lipca 1429 r., z jego treści dowiadujemy się, że trzej książęta mazowieccy: Siemowit V, Trojden II i Władysław I nadali przywilej na założenie miasta Mława. Wraz z lokacją Mławy znaczenie miasta jako ważnego ośrodka handlowego i politycznego stolicy ziemi zawkrzeńskiej stale wzrastało. Na podstawie źródeł historycznych z XV i początku XVI w. można stwierdzić rozwój Mławy. W dokumencie z 1430 r. pojawiają się pierwsi mieszczanie mławscy: krawiec Paweł oraz szewc Stanisław. Rok 1477 to prawdopodobnie data wzniesienia kościoła parafialnego murowanego p.w. Św. Trójcy. Po włączeniu w 1529 roku Mazowsza do Korony, Mława staje się ważnym ośrodkiem handlowym z Prusami. W drugiej połowie XIX wieku nastąpił intensywny rozwój miasta. W 1877 r. oddano do użytku linię kolejową łączącą Mławę z Warszawą, wybudowano dworzec kolejowy, komorę celną, liczne fabryczki i warsztaty.

Parafie Winnica i Strzegocin

Wycieczka w okolice parafi Strzegocin i Winnica do wsi rodzinnych Dziarno, Kosiorowo, Sulkowo i Brodowo w sierpniu 2013r. We wsiach tych mieszkali moi dziadkowie i ich przodkowie z rodziny Kanigowskich i spokrewnionych z nimi.

Parafia Winnica i Gzy

Wycieczka w okolice Winnicy i Gzów z dnia 26 sierpnia 2010r.

Gzy – parafia pw. św. Walentego
06-126 Gzy
dekanat pułtuski – gm. Gzy, pow. przasnyski, woj. mazowieckie
Rys historyczny
Parafia została erygowana przez biskupa płockiego Dobiesława 2 maja 1377 r., z fundacji Piotra z Żeromina i jego braci. Pierwsza świątynia została prawdopodobnie konsekrowana w 1426 r. pod wezwaniem Zwiastowania NMP oraz św. Michała i św. Jakuba. Po jej zniszczeniu wybudowano następną, również drewnianą, konsekrowaną w 1609 r. Kościół został prawdopodobnie spalony przez Szwedów w 1655 r. Czy wkrótce wybudowano następny – trudno powiedzieć. Wiadomo jest natomiast, że ok. 1720 r. drewniany kościół z dwiema wieżami na frontonie wybudował ks. Jan Bagiński. Tę świątynię konsekrował bp Andrzej Stanisław Załuski w 1726 r. Po rozebraniu tej świątyni w 1872 r., ze składek parafian ks. Wiktoryn Bogacki wybudował obecny, murowany kościół, który konsekrował pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP 21.października 1873 r. bp Aleksander Kazimierz Gintowt Dziewałtowski.
W okresie 20-lecia międzywojennego w kościele wykonano polichromię. Zniszczona podczas wojny 1939-1945, została poddana renowacji w 1962 r.
Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP obejmuje terytorium miejscowości Borza-Nowe, Borza-Przechy, Borza-Strumiany, Grochy Imbrzyki, Grochy Serwatki, Grochy Stare, Gzy, Gzy-Wiśniowa, Kęsy, Łady, Mierzeniec, Ołdaki, Sulnikowo, Tąsewy, Żebry Falbogi, Żebry Wiatraki, Żebry Włosty, Żeromin.

______________________________

Winnica – parafia pw. Matki Boskiej Pocieszycielki Strapionych
06-120 Winnica
dekanat nasielski – gm. Winnica, pow. pułtuski, woj. mazowieckie
Rys historyczny
Na pod stawie informacji pochodzącej z początku XIII w. wiadomo, że Winnica wchodziła w skład uposażenia biskupów płockich. W związku z tym prawdopodobnie pierwsza świątynia powstała z fundacji biskupów płockich, być może już na przełomie XII i XIII wieku. Zdaje się, że kolejna świątynia mogła być zbudowana przez bpa Dobiesława Sówkę w latach 1375-1378, co znajduje potwierdzenie w kontrakcie na budowę nowego kościoła z 1486 r., gdzie mowa jest o „starożytnych murach”. Pierwotne świątynie były zapewne drewniane. Obecnie istniejąca została wybudowana w latach 1484-1509 z fundacji archidiakona pułtuskiego Macieja ze Służewa. Muratorem tej świątyni był Piotr z Przasnysza, syn muratora Jana. Świątynia została zaprojektowana jako pseudobazylika, o prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Konsekrowana była w r. 1609 pod wezwaniem Świętej Trójcy. Zapis wizytacyjny z 1739 r. informuje, że kościół posiadał na frontonie dwie wieże. Musiały one ulec zniszczeniu, skoro pod koniec XVIII w. dobudowano wieżę-dzwonnicę. Pod koniec XIX w. ks. J. Dmochowski podwyższył poziom podłogi w kościele oraz przebudował okna w nawach bocznych. Kolejny gruntowny remont świątyni przeprowadzono po II wojnie światowej. W kościele w Winnicy był ochrzczony Bogdan Jański, współzałożyciel zmartwychwstańców, ur. we wsi Domosław k.Pułtuska. Do ciekawszych zabytków sztuki w świątyni należą: ołtarze – główny i dwa boczne z XVIII w., ornaty i kielichy również z tego samego wieku oraz żelazne drzwi do zakrystii pochodzące prawdopodobnie z XVI w.
Do parafi należały okoliczne wsie i dobra szlacheckie m. in. Górki Wielkie, Górki Baćki, Górki Witowice, Gnaty Wieśniany -Szczerbaki i Lewiski, Brodowo Kuce i Bąboły, Zbroszki, Skarżyce, Mieszki Lesniki i Kuligi, Glinnice, Skoroszki, Rębkowo, Kamionna, Bielany, Winniczka, Skórznice i Bulkowo.

Parafia Szyszki i Strzegocin

Wycieczka do rodzinnych Szyszek i Strzegocina w dniu 10 sierpnia 2010r.

SZYSZKI parafia pw. św. Bartłomieja
06-124 Szyszki
dekanat pułtuski – gm. Gzy, pow. pułtuski, woj. mazowieckie
Rys historyczny
Na podstawie informacji pochodzącej z początku XIII w. wiadomo, że Szyszki wchodziły w skład uposażenia biskupów płockich. Prawdopodobnie parafię fundował i erygował bp Jakub z Korzkwi po 1418 r. Pierwsze zachowane informacje o istnieniu kościoła pochodzą z po ł owy XV w. Na podstawie informacji z 1609 r. wiadomo, że kościół nosił wezwanie św. Bartłomieja.
Nową świątynię, również drewnianą, wybudował w 1714 r. bp Ludwik Załuski. Świątynia spłonęła wraz z zabudowaniami plebańskimi w 1879 r. Po tym wydarzeniu siedzibę parafii na okres 20 lat przeniesiono do pobliskiego Strzegocina. W latach 1877-1899 ks. I. Antoszewski wybudował murowaną, obecnie istniejącą świątynię. Została ona następnie konsekrowana 17 maja 1909 r. przez bpa Antoniego Juliana Nowowiejskiego.
Polichromia w kościele została wykonana już po II wojnie światowej w 1953 r. Wykonał ją, na podstawie projektu Władysława Drapiewskiego, J. Wawrzyński. Spośród zabytków sztuki sakralnej znajdujących się w kościele na uwagę zasługuje krucyfiks pochodzący z 1679 r.
Kościół parafialny pw. Przemienienia Pańskiego obejmował terytorium miejscowości Begno, Gotardy, Kościesze, Koźniewo Średnie, Koźniewo Wielkie, Ostaszewo Folwark, Ostaszewo Wielkie, Ostaszewo Pańki i Włuski, Skaszewo Nowe, Skaszewo Włościańskie, Słończewo, Szyszki Folwark, Szyszki Włościańskie, Wola Ostaszewska, Wola Rańcza i nieistniejącą Zieleńszczyznę.

_______________________________

Strzegocin. Pobernardyński kościół i klasztor. Historia tej niewielkiej miejscowości jest bardzo bogata w zakonne wątki.

Na terenie wsi znajdują się zabytki: dawny klasztor Bernardynów z 1761, kościół (obecnie parafialny) z 1740, a także pozostałości zespołu dworskiego z XIX w. (dwór, czworak i spichlerz) Dwór Strzegociński pozostaje w rękach prywatnego właściciela.

Strzegocin jest siedzibą parafii rzymskokatolickiej Matki Boskiej Szkaplerznej należącej do dekanatu nasielskiego diecezji płockiej.

W 1672 r., miecznik koronny Franciszek Bieliński sprowadził słynący łaskami obraz Matki Boskiej Szkaplerznej. W 1682 r. placówkę tę przejęli jezuici z Pułtuska, ale po dwóch latach z niej zrezygnowali. Przez następnych sześć lat (1684-1690) w Strzegocinie rezydowali dominikanie. W reszcie w 1690 roku przybyli tu bernardyni. Wznieśli kościół w stylu późnobarokowym i klasztor, prowadzili szkołę, rozwijali kult Matki Bożej Szkaplerznej. W Strzegocinie pozostali do kasaty, w 1864 roku.

___________________________

Gąsiorowo – Kościół p.w. Świętego Jana Chrzciciela z 1792 r. Zbudowany staraniem biskupa płockiego Hilarego Szembeka. Przebudowany na p. XX w. Uszkodzony w 1945 r. Remontowany w 1950 r., i w latach 80 i 90 XX w. W ołtarzu głównym znajduje się obraz św. Mikołaja i dwa boczne barokowe z XVIII w. Barokowa ambona i chrzcielnica z XVIII w. Wokół kościoła znajduje się cmentarz z kilkoma nagrobkami z poł. XIXw. i poczatku XXw. śp. rodzin Knaff, Rozalii Romanowskiej z 1912r., Kazimierza Falęckiego z 1907r. najstarszy Felicjana Kamińskiego z 1858r., grób Goździewskich z 1872r. oraz grób rodzinny Goździewskich symboliczny.

 

Drewniany kościół w Gąsiorowie został odnowiony, oto jak prezentuje się w 2019 roku:

odnowiony_koscioi_Gasiorowo

Parafie rodzinne


Parafie rodziny Jankowskich i spokrewnionych

Par. Cieksyn – parafia rodzinna Borkowskich od ok. 1850r.

Par. Ciemniewko – parafia rodzinna Jankowskich od 1907r.

Par. Gołymin – parafia rodzinna Jankowskich od 1875r., Bartoszewiczów i Marciniaków od 18w.

Par. Gzy – parafia rodzinna Jankowskich od 1890r., Borkowskich, Szuleckich, Dąbrowskich, Wiśniewskich od poł. 19w., Kowalskich, Matusiaków, Ruszkowskich etc.

Par. Gąsiorowo – parafia rodzinna Kanigowskich, Szuleckich, Ulatowskich, Pawłowskich, Bodzewskich w latach 1803 – 1849r.

Par. Klukowo – parafia rodzinna Borkowskich, Kanigowskich, Jerzałkowskich, Wyrzykowskich, Chmielewskich i Góreckich

Par. Łopacin – parafia rodzinna Jankowskich, Łazarskich i Dąbrowskich od 1902r.

Par. Nasielsk – parafia rodzinna Borkowskich, Kanigowskich od końca 19w.

Par. Opinogóra – parafia rodzinna Kucińskich od 18w.

Par. Pałuki – parafia rodzinna Kucińskich, Jabłońskich od 18w.

Par. Pułtusk – parafia rodzinna Jankowskich, Piekutowskich od ok. 1890r.

Par. Skołatowo – parafia rodzinna Borkowskich, Zimowłodzkich od końca 18w.

Par. Szyszki – parafia rodzinna Jankowskich od 1844r., Jaskłowskich, Grochowskich, Idzikowskich od poł. 18w., Łazarskich od ok. 1880r., etc.

Par. Winnica – parafia rodzinna Kanigowskich od końca 18w., Góreckich, Gnatowskich, Szuleckich, Wyrzykowskich etc.

Celestynów

Gmina Celestynów istnieje od 1952 roku. Jest jedną z ośmiu gmin Powiatu Otwockiego. Leży na terenie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego i pod względem przyrodniczym oraz turystycznym jest bardzo atrakcyjna. Zajmuje obszar około 80 km kw., z czego 60 % stanowią lasy. Zamieszkuje ją prawie 10 500 osób.
W skład gminy wchodzą następujące wsie : Dąbrówka, Dyzin, Glina, Jatne, Ostrowik, Ostrów, Podbiel, Pogorzel Warszawska, Ponurzyca, Regut, Stara Wieś, Tabor i Zabieżki.
Sam Celestynów jest znany w całej Polsce z akcji odbicia więźniów przez żołnierzy AK w 1943 roku oraz ze Schroniska dla Zwierząt . Ponadto na terenie gminy na wydmie Pękatka odkryto najstarsze ślady pobytu człowieka na Mazowszu. Mają tu również swą siedzibę dwie placówki naukowo-badawcze: Zakład Wysokich Ciśnień UNIPRESS PAN na Lasku (częściowo na terenie byłego majątku Skarbonka) i Obserwatorium Astronomiczne Uniwersytetu Warszawskiego w Ostrowiku.

W okolicach 1900 roku pojawiły się pierwsze w Celestynowie chałupy. Należały do Markowskich i Jana Papisa. „Kronika parafialna” odnotowała, że przed rokiem 1900 koło stacji Celestynów było 8 domów. Budynek stacji kolejowej zbudowano właśnie w roku 1900 (Budynek ów stoi po dziś dzień zob. foto)

Parafia Celestynów. 13 sierpnia 1929 roku Ks. kardynał Aleksander Kakowski, arcybiskup, metropolita warszawski erygował parafię Celestynów – dekanat praski, wydzieloną z następujących parafii: Celestynów z parafii Kołbiel, wsie Lasek i Dąbrówka oraz majątki Skarbonka, Strzępki, Radzin i Cegielnia z parafii Karczew oraz wsie Dyzin z parafii Glinianka. Pierwszym proboszczem nowoutworzonej parafii był Ks. Anatol Sałaga. 20 grudnia Papież Pius XI dekretem zebrania konsystorskiego ustanowił, aby wsie Regut i Tabor z parafii Osieck diecezji podlaskiej przyłączyć do parafii Celestynów archidiecezji warszawskiej. 30 października ks. dr. Stanisław Gall poświęcił wybudowany drewniany kościół. Dosyć szybko zawiązał się społeczny komitet budowy nowej murowanej świątyni pod przewodnictwem p. Stefana Jankowskiego, syna sławnego profesora Edmunda Jankowskiego – właściciela majątku Skarbonka (dziś na terenie wsi Lasek) i organizatora szkoły ogrodniczej w Celestynowie. Dzięki pomocy materialnej prof. Edmunda wybudowano plebanię i wymurowano kościół. Dnia 30.X.1932 r. w Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata, odbyło się poświęcenie kościoła, którego dokonał ks. Bp Stanisław Gall.

W okolicy Celestynowa we wsi Lasek na jej zachodnim skraju znajdował się majątek prof. Edmunda Jankowskiego nazwany Skarbonka.
Na posiadłość tą składało się ok. 40 hektarów ziemi, domek mieszkalny i zabudowania gospodarcze. W 1893 roku zakupił ją od właściciela dóbr otwockich o nazwisku Kurtz profesor Edmund Jankowski – wykładowca Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
W setną rocznicę powstania majątku Skarbonka, w 1993r. odbył się tutaj zjazd rodziny potomków właściciela prof. Edmunda Jankowskiego.

Edmund Artur Witold Jankowski urodził się 7 VIII 1849 w Warszawie, zmarł 19 XII 1938 w Warszawie (pochowany na Powązkach). Był synem Adolfa (*1824+1918) i Elżbiety Gross (*1823) małżonków Jankowskich spokrewnionych z węgierskim rodem Adelsbergów. Rodzina osiedliła się w Warszawie ok. 1820r., po konfiskacie ich majątków w wileńskim. Ojcem Adolfa był Jan, kapitan weteranów WP, matką Józefa Kochanowska. Edmund był profesorem SGGW, jednym z twórców nowoczesnego ogrodnictwa polskiego, głównym fundatorem świątyni celestynowskiej i wielkim społecznikiem, odznaczonym medalem papieskim „Pro Ecclesia et Pontifice”. W 1875r. w Warszawie ożenił się z Marią Sikorską (+1931) po której pozostawił dzieci:

  • Mieczysław Prosper (1878-1961 Warszawa)
  • Stefan Marian (1876-1941 Skarbonka), zoolog;
  • Adam (1886-1933 Warszawa) fabrykant;
  • Józef Alfons (1882);

Dworek Radzińskich wybudowany w 1869 r. na terenie dóbr ziemskich, nazwany od nazwiska właścicieli Radziłem, obecnie znajduje się przy ulicy Otwockiej 18 w Celestynowie. (zobacz foto)

Zofia z Jankowski Kulińska (1911-1999) nauczycielka, harcmistrzyni, komendantka Hufca ZHP „Wawer”, org. Tajnych Kompletów Gimnazjalnych w czasie wojny 1940-44. W kościele w 2002 r. odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą tej wielkiej kobiecie. (zobacz foto)

Cieksyn, Gołymin i Nasielsk

Wycieczka po parafiach rodzinnych odbyta w dniu 11 października 2010r.

CIEKSYN – parafia pw. św. Doroty
05-192 Cieksyn, Piłsudskiego 10
dekanat nasielski – gm. Nasielsk, pow. nowodworski, woj. mazowieckie
Rys historyczny
Parafia powstała prawdopodobnie w pierwszej połowie XIV w., choç kościół wzmiankowany jest dopiero w 1423 r. Według informacji z 1449 r. uposażony był przez Falentę. Od początku XV w. wieś była w posiadaniu rodziny Bielińskich. Obecna, murowana świątynia wzniesiona była około 1569 r. przez warsztat Jana Baptysty, Wenecjanina, z funduszów Jakuba Bielińskiego, sufragana płockiego i jego bratanków Jana Borukowskiego z Borukowa, biskupa przemyskiego i Piotra, kanonika płockiego i opata benedyktynów w Płocku. Konsekracji świątyni dokonał w 1580 r. bp Jakub Bieliński. Równocześnie z kościołem ufundowano kaplicę św. Anny – była to fundacja Borukowskich i Lelewskich. W 1719 r. kościół był restaurowany kosztem Jana Borukowskiego. Gruntownemu remontowi poddany był w latach 1823, 1867-1879 oraz 1909-1911 według projektu architekta Stefana Szyllera. Uszkodzony w czasie II wojny światowej, restaurowany był w latach 1947-1948 oraz 1975-1976. Jest to budowla gotycko-renesansowa, orientowana, murowana z cegły, z prostokątną nawą i węższym prezbiterium. Ołtarzy główny jest renesansowo-manierystyczny z około 1600 r., ołtarze boczne także manierystyczne. W 1952 r. polichromię wykonał S. Domurat. Ks. Tadeusz Kamiński zakupił 17-głosowe organy i wybudował plebanię, ks. Józef Janicki położył blachę ocynkowaną na część dachu kościoła oraz przeprowadził konserwację ołtarzy, ambony i chrzcielnicy. Ks. Adam Staniszewski odrestaurował ołtarz główny i sprawił dębowe ławki. Obecnie, za duszpasterzowania ks. Józefa Szczecińskiego, została wykonana pozioma izolacja kościoła. Zaczęto również wymieniaç więźbę dachową.

Do parafi Cieksyn należały miejscowości Aleksandria, Andzin, Błędowo, Błędówek, Borkowo, Czajki, Dębinki, Dobra Wola, Falbogi Borowe, Gawłowo, Gawłówek, Góra Wólka, Konary, Lelewo, Malczyn, Mokrzyce Dworskie, Nowiny, Nowosiółki, Pomocnia, Rusz-kowo, Śniadowo, Śniadówko, Tomaszewo, Toruń Dworski, Toruń Włościański, Wiktorowo, Wola Błędowska, Zaborze, Zakobiel, Żołędowo.

____________________________

GOŁYMIN – parafia pw. św. Jana Chrzciciela
06-420 Gołymin, Ks. Michalaka 6B
dekanat makowski – gm. Gołymin, pow. ciechanowski, woj. mazowieckie
Rys historyczny
Parafia pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela powstała pod koniec XIV w. z fundacji Sasina, marszałka księcia Janusza. Pierwszy kościół około 1400 r. uposażył prawdopodobnie Paweł, podstoli ciechanowski. Pierwsza wzmianka o kościele murowanym pochodzi z 1458 r., być może wzniósł go Paweł z Gołymina, długoletni prepozyt pułtuski. Wieś była własnością Gołymińskich do połowy XVII w., kiedy to przeszła w posiadanie Krasifskich, ci zaś w połowie XVIII w. ofiarowali ją kanonikom regularnym z Czerwińska, tworząc prepozyturę w Krasnem.
Budowa obecnego kościoła murowanego miała miejsce w połowie XVI w. W połowie wieku XVIII kościół był w złym stanie i wymagał remontu. Jego stan pogorszył się jeszcze po bitwie pod Gołyminem w 1806 r. Gruntowne remonty przeprowadzono w latach 1815-1816 w stylu gotyku angielskiego. Polichromię wnętrza wykonano około 1930 r.
Po wojnie przeprowadzono remonty w 1946 i 1966 r. W ołtarzu głównym znajduje się obraz z XVII w. Matki Boskiej z Dzieciątkiem w sukience z blachy srebrnej.

Do parafi należą miejscowości Garnowo Duże, Garnowo Stare, Gogole Steczki, Gołymin Nowy, Gołymin Południe, Gołymin Północ, Kałęczyn Nowy, Kałęczyn Stary, Konarzewo Bolesty, Konarzewo Gołąbki, Konarzewo Marcisze, Konarzewo Mierniki, Konarzewo Reczki, Konarzewo Skuze, Konarzewo Sławki, Konarzewo Wielkie, Osiek Aleksandrowo, Osiek Dolny, Osiek Górny, Osiek Wólka, Ruszkowo, Watkowo Kolonia, Watkowo Wieś, Wielgołęka, Wola Gołymińska, Zawady, Żabin Łukowski (część)

_________________________

NASIELSK – parafia p.w. Św. Wojciecha

Obecny neogotycki kościół Św. Wojciecha powstał w latach 1899-1909, na miejscu starego kościoła gotyckiego z lat 1445-61. W 1896 roku proboszcz parafii ks. Piotr Krasiński podjął decyzję o budowie nowego kościoła wg. projektu inż. Józefa Dziekońskiego (budowniczego min. katedry warszawsko-praskiej św. Floriana i białostockiej katedry pw. Wniebowzięcia NMP).

Do gminy Nasielsk należały: Białebłota, Błędostowo, Budy Siennickie, Chrcynno, Chlebiotki, Dębinki, Głodowo, Jaskółowo, Konary, Krogule, Krzyczki Pieniążki, -Szumne, Lelewo, Lorcin, Malczyn, Miękoszyn, Młodzianowo, Mogowo, Mokrzyce, Morgi, Nina, Pieścirogi, Pniewo, Popowo, Ruszkowo, Siennica, Studzianki, Żabiczyn…

Okolice Klukowa

Klukowo – parafia pw. św. Stanisława BM
06-150 Świercze
dekanat nasielski – gm. Świercze, pow. pułtuski, woj. mazowieckie
Rys historyczny
Parafia powstała w drugiej połowie XIV w. Po raz pierwszy wzmianka o kościele, który był pod wezwaniem św. Stanisława, pojawiła się w 1416 i 1425 r. Ta drewniana świątynia uległa zniszczeniu w połowie XVII w. Odbudowana w 1693 r., konsekrowana była w r. 1699. Kolejny, także drewniany kościół, wystawiono w 1763 r. z fundacji Ludwiki z Bieganowskich Wesselowej, starościny golubskiej. Konsekrował go w 1793 r. sufragan płocki Michał Mdzewski.
Gruntowniejszy remont świątynia przechodziła w 1923 r., zaś w 1928 wykonano malowidła ścienne. 6 grudnia 1963 r. drewniany kościół spłonął.
Budowę obecnej murowanej świątyni pod wezwaniem MB Częstochowskiej podjął ks. Henryk Piórkowski według projektu architekta Stanisława Marzyńskiego. Dnia 24 sierpnia 1969 r. bp Bogdan Sikorski dokonał poświęcenia kościoła i zaczęto odprawiać w nim nabożeństwa. Przez następne lata świątynia otrzymała kompletny wystrój. Konsekracji kościoła dokonał biskup płocki Stanisław Wielgus 7 kwietnia 2002 r.
Obecny kościół parafialny pw. Matki Boskiej Częstochowskiej obejmuje terytorium miejscowości Bruliny, Bylice, Gaj, Godacze, Gołębie, Jurzynek, Klukowo, Klukówek (tutaj jest cmentarz), Kubice (oprócz numerów 16-18), Ostrzeniewo, Pękale, Prusinowice, Świercze, Świeszewko i Wyrzyki. Dawniej były jeszcze wsie Smolechowo z dworem Waśniewskich.

Parysów k. Pilawy

Wycieczka 7 sierpnia 2009r. (prawie 24km pieszo!) Wpis w 5-rocznicę wyprawy. 

Na gruntach wsi Sieczczy założone zostało miasto. Lokacja nastąpiła na mocy przywileju Zygmunta I, który wydany został 27 lutego 1538 roku dzięki staraniom właściciela osady Floriana Parysa (Radzanowskiego), kasztelana zakroczymskiego, starosty czerskiego herbu „Prawda”. Nowo lokowane miasto otrzymało wówczas prawa magdeburskie, oraz nową nazwę – Parysów, która utworzona została od nazwiska jego założyciela. Fundatorami parafi byli: Jan Mąkobodzki herbu Przerowa, jego żona Mścichna i jej synowie z pierwszego małżeństwa: Sasin i Parys z Radzanowa i Sieczczy.

Tytuł pierwotnego kościoła nie jest nam niestety znany. Prawdopodobnie był on pod wezwaniem Św. Andrzeja Ap. Służył on mieszkańcom osady przez ponad sto lat, aż do momentu, kiedy zniszczony przez czas, został rozebrany.
Kolejny drewniany kościół wybudowany został w latach 1541-1599, z fundacji założyciela miasteczka, kasztelana Zakroczymskiego Floriana Parysa. Świątynię tą, drugą już w dziejach osady poświęcił biskup poznański Sebastian Branicki, pod tytułem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i Św. Andrzeja Ap. Niestety po 1605 roku kościół wybudowany przez Floriana Parysa spłonął całkowicie, ówczesny dziedzic Parysowa, Stanisław Parys, kasztelan warszawski i starosta czerski odbudował go na nowo w roku 1609 z bloków sosnowych, wraz z dwiema obok kaplicami. Około roku 1628 Stanisław Parys przybudował jeszcze do niego trzecia kaplicę z cegły palonej, pod tytułem Sw. Mikołaja, przeznaczając ją na groby rodziny Parysów. W kaplicy pw. św. Mikołaja pochowani zostali co najmniej Hieronim Parys (1550-1605) wojewoda w-wski i jego syn Stanisław (1578-1634) kasztelan w-wski. Ostatni Parys z Parysowa, Adam, sprzedał dobra parysowskie w 1721 roku. Kościół wystawiony w 1609r. spłonął w pierwszej połowie XVIII wieku.   Na jego miejscu wzniesiono w 1750 roku czwarty już w dziejach osady kościół. Fundatorem jego był Franciszek Bieliński, dziedzic osady i Marszałek Wielki Koronny. Świątynia ta była drewniana i posiadała murowaną kaplicę. W 1868r. Ks. Kazimierz Wiśniewski wybudował na cmentarzu grzebalnym murowaną kaplicę. Kościół pochodzący z 1750r. rozebrano w 1914r, a na jego miejscu postawiono nowy, obecny kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. W 1869 roku Parysów stracił prawa miejskie.

W skład parafii Parysów weszło osiem wiosek: Łukówiec al. Łukowiec, Kozłów, Pszonka, Starowola, Choiny, Stodzew, Wygoda i Obrap.

13816b
Cudowny obraz Matki Bożej Parysowskiej z XVIIw.

W ołtarzu głównym znajdował się obraz Matki Boskiej z dzieciątkiem Jezus na ręku, który słynął od niepamiętnych czasów licznymi łaskami i cudami. Obraz przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem w formie obrazu z Jasnej Góry – głowa Matki Bożej jest lekko zwrócona w stronę Dzieciątka. Obraz znajduje się w świątyni od okresu między 1629 a 1655 rokiem i posiada liczne wota.

Pomiechowo

Wycieczka do Pomiechowa i Goławic z dn. 9 lipca 2009r. Pamiątka w 5-rocznicę.

Najstarszą częścią gminy Pomiechówek jest wieś Pomiechowo, która w 1161 r. (jako Pomnychowo) została przez księcia Bolesława Kędzierzawego nadana na własność klasztorowi kanoników regularnych w Czerwińsku. Potwierdzeniem statusu Pomiechowa jako wsi należącej do dóbr kościelnych jest akt legata papieskiego Opizona z 1254 r. Od XIV w. wieś wróciła w posiadanie książąt mazowieckich. Jej dostatni byt i rozwój w średniowieczu zapewniało dogodne położenie – na szlakach handlowych do Serocka i do Nasielska. W 1410 r. Pomiechówek był miejscem przemarszu wojsk litewsko-ruskich do głównego miejsca koncentracji z wojskami polskimi Władysława Jagiełły na polach pod Czerwińskiem.

Parafia w Pomiechowie istnieje od początku dziejów tej wsi. W 1513 r. papież Leon X przyłączył probostwo w Pomiechowie do opactwa w Czerwińsku. Pierwotnie kościół nosił wezwanie św. Piotra i Pawła. W XVII w. drewnianą świątynię rozbudowano. Murowaną kaplicę pod wezwaniem Różańca Św. ufundował ks. Jakub Szczypiorski, właściciel pobliskiego Szczypiorna. W latach 40-tych XVII wieku wzniesiono murowany kościół, który konsekrował w 1649 r. biskup płocki Wojciech Tolibowski. Nowy kościół otrzymał za patronkę św. Annę.

W czasie potopu szwedzkiego wojska szwedzkie w 1655 r. pokonały polskie pospolite ruszenie w bitwie na polach między Modlinem a Stanisławowem. Rok później założyły w pobliskim Modlinie obóz warowny, otoczony ziemnymi umocnieniami (tzw. Bukskansen), w którym przebywał król Karol X Gustaw. Pół wieku później okolice Pomiechówka ponownie stały się areną walk, w których brały udział wojska szwedzkie – tym razem króla Karola XII. W 1806 r. do Pomiechówka dotarł cesarz Napoleon Bonaparte. Wojska francuskie stoczyły z Rosjanami zwycięską bitwę pod Czarnowem, która rozegrała się w nocy 23/24 grudnia 1806 r. Sam Napoleon obserwował działania bitewne stojąc na dachu jednej z chałup. W tym też roku doszło w Pomiechowie do wielkiego pożaru, w którym spłonęła cała wieś oraz kościół. [wrotamazowsza.pl]

Fort Pomiechówek. Szczególnym obiektem historycznym jest zespół fortyfikacyjny twierdzy modlińskiej wraz z zewnętrznym systemem fortów. Jako zabytek architektury i inżynierii wojsk lądowych jest równocześnie szczytowym i jednym z ostatnich wzniesionych na świecie fortyfikacji bastionowych. W Forcie III w okresie II Wojny Światowej (1940-45) znajdował się niemiecki, hitlerowski obóz zagłady – katownia dla blisko 65 tysięcy Polaków. Zachęcam do odwiedzenia strony na FB: https://www.facebook.com/FortIIIPomiechowek/

Fundacja Fort 3: https://www.forttrzecipomiechowek.org