Galeria

Ślubowo

Wieś Ślubowo (Szlubowo) położona na Wysoczyźnie Ciechanowskiej, oddalona o 19 km. na południowy wschód od Ciechanowa. W 1827r. było tu 25 domów i 190 mieszkańców. Wieś była gniazdem Ślubowskich. W drugiej poł. XVIIw. właścicielem Ślubowa był Jan Ślubowski. Następnym, dziedzicem Ślubowa został podkomorzy zakroczymski Józef Radzicki (†1801), który w latach 1780-1781 wzniósł w Ślubowie niewielki drewniany kościółek, który miał pełnić rolę kaplicy dla pobliskiego dworu oraz folwarku. Kościół otrzymał wezwanie św. Józefa. Wnętrze kościółka jest jednonawowe, przykryte stropem kasetonowym. W ołtarzu głównym znajdują się: obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVII wieku, fotel w stylu Ludwika XVI z drugiej połowy XVIII, malowane na desce obrazy z XVIII przedstawiające św. Kajetana i św. Stanisława Kostkę, krucyfiks z drugiej połowy XVIII w., tablica konsekracyjna w oryginalnej ramie z 1781 roku oraz miedziany kociołek na wodę święconą z końca XVIII. Po śmierci Józefa syna w/w Józefa Radzickiego, Ślubowo przypadło w udziale 3-em jego córkom: Konstancji, Praksedzie i Franciszce w trzech, równych częściach. Po roku 1855 całe dobra Ślubowskie przeszły w ręce Aleksandra Sędzimira. Zbudował on w tym czasie okazały dwór murowany. Dzisiaj dwór jest w rękach prywtnego własciciela, został odnowiony, pomalowany na niebiesko.

We wsi Ślubowo mieści się również dworek drewniany z pierwszej połowy XIX wieku. Znajduje się na terenie parku podworskiego i dzisiaj stanowi własność prywatną. Na terenie parku znajdują się: drewniane dwór i dworek, dwa stawy i wiele okazów XIX-wiecznych drzew różnych gatunków (w tym starych drzew-pomników przyrody) – dęby, świerki, topole, kasztany i inne. Po 1945 roku, po tzw. komunistycznej reformie rolnej, ślubowskie dobra ziemskie przejęło Państwowe Gospodarstwo Rolne w Ślubowie urządzając w dworku szkołę powszechną, a w obszerniejszym dworze – mieszkania i biura dla pracowników rolnych. Dwór zniszczał, wyposarzenie rozgrabiono.

Kapliczka słupkowa w Ślubowie. Jest oryginalna w swojej budowie ze względu na użycie jako budulca drewnianych bali. Pochodzi z drugiej połowy XIX wieku. W jej górnej części mieści się ludowa figura Św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus. Kapliczka zwieńczona jest daszkiem, na którym ustawiono żelazny krzyżyk.

 

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s